Pavarësisht se valenca dhe struktura argumentore e një fjale janë lidhur gjithmonë me konceptin përbërës "i domosdoshëm", gjuha paraqet fakte të cilat e hedhin poshtë këtë "domosdoshmëri", pasi pavarësisht numrit të valencës së një fjale, dalin raste kur jo të gjithë argumentët e mundshëm realizohen dhe sërish frazat janë të pranueshme gramatikisht dhe kuptimisht. Në gjuhën shqipe, për shkak të eptimit të saj të zhvilluar, këto mospërkime janë më të theksuara, sepse shpesh përbërësit mund të nënkuptohen edhe pa u shprehur. Qëllimi i këtij artikulli është të hulumtojë pikërisht cilat janë variantet e shfaqjes së kësaj lloj mospërputhjeje në foljet e gjuhës shqipe dhe cilat janë arsyet në këtë gjuhë që sjellin këtë mospërkim midis "të domosdoshmes" dhe "të mundshmes", si dhe valencës kuptimore dhe valencës gramatikore.